20-01-2004

Standpunt De Morgen door Yves Desmet;
(overgenomen met toestemming van de auteur)

Stadslucht maakt vrij

De stad herwint langzaam maar zeker haar aantrekkelijkheid. De haast onstuitbaar lijkende stadsvlucht van de voorbije decennia vertraagt overal, en in sommige steden begint het tij te keren en oefent de metropool weer aantrekkingskracht uit op jonge gezinnen. Die evolutie valt alleen maar toe te juichen en aan te moedigen. Het platteland is er immers voor de koeien, zegt bouwmeester bOb Van Reeth, en hij heeft overschot van gelijk. Stadslucht is vrije en rijke lucht, bezwangerd met leven, cultuur, winkelen, onderwijs en al die andere centrumvoorzieningen waar de stad het patent op heeft, en waar ook niet-stadsbewoners gretig gebruik van maken.

Het herwaarderen van de stedelijke leefomgeving moet dan ook de prioriteit van het beleid blijven, en daar is jammer genoeg niet altijd veel van te merken. Integendeel zelfs, een van de domste maatregelen van de superministerraad was het laten herbekijken van vergunningsaanvragen voor megawinkelketens, die verder aan lintbebouwing rond lelijke en zielloze expreswegen kunnen doen, en die de menselijke detailhandel van de binnenstad verder kapot concurreren. Eigenlijk had net het omgekeerde gemoeten.

Gisteren hebben drie stedelijke liberalen het voornemen bekendgemaakt om uit te pakken met een grootstedenmanifest dat tot buiten de grenzen van de eigen partij een fundament zou moeten leggen voor een beter en efficiënter stedenbeleid. Het verheugt dat het om een liberaal initiatief gaat, want in die partij lopen er veel burgemeesters van villadorpen rond die de stad meestal alleen als een noodzakelijk kwaad beschouwen, en die zich in het verleden altijd verzet hebben tegen een preferentiële benadering van die steden. Daarin gesteund door nogal wat plattelandspolitici uit andere partijen, die oververtegenwoordigd in de halfronden van dit land zetelen.

Een goed stedenbeleid begint natuurlijk bij centen, en daarom zou het goed zijn dat het stedenmanifest uiteindelijk ook een pleidooi zou bevatten voor een andere gemeentelijke fiscaliteit. Net door hun ruimere aanbod aan centrumfuncties hebben steden meer investeringsbehoeften en werkingskosten, die ze dan via gemeentebelastingen moeten verhalen op een bevolking die niet altijd tot de beter verdienende groepen behoort. Luxevilladorpen met bovengemiddelde inkomens maar zonder deze infrastructuur, kunnen het zich dan weer permitteren om fiscale paradijzen te zijn. Die wereld op haar kop wordt nog altijd verdedigd onder het mom van gemeentelijke autonomie. Terwijl een uniforme gemeentelijke belastingvoet over heel Vlaanderen een veel logischer systeem zou zijn, want dan kun je een fonds creëren waaruit ieder dorp en iedere stad geld kan krijgen volgens een aantal parameters: het aantal agenten, theaterstoeltjes, leerlingen, steuntrekkers, meters winkelwandelstraat, noem maar op. Pas dan zullen de steden de middelen krijgen om weer voluit hun natuurlijke functie waar te maken: de enige echte habitat zijn voor de mens van deze eeuw.

De Morgen, pagina 2, 445 woorden© 2004 Uitgeverij De Morgen n.v.

[forum]
[terug naar Startpagina]